تبليغاتX
کد قالب نایت اسکین (188) شب های پاسارگاد


شب های پاسارگاد

خواب دیدم یک غریبه کودکی رازیرکرد..رفتنت خواب پریشان مراتعبیرکرد

 

عشق یعنی یه پلاک

                                      

                                      که زده بیرون ازدل خاک

 

عشق یعنی یه شهید

                                   

                                         بالبای تشنه "سینه چاک

 

آبی ترازآنیم

                            که بی رنگ بمیریم

ازشیشه نبودیم

                             که باسنگ بمیریم

تقصیرکسی نیست

                             که این گونه غریبیم

شایدکه خداخواست

                             که دلتنگ بمیریم

 

 هفته ی دفاع مقدس گرامی باد

نوشته شده در پنجشنبه دوم مهر 1388ساعت 20:42 توسط پروشات| |

 

چگونه باتوبگویم که دل تراتنگ است

                                                     بدون معنی عشق توروح بی رنگ است

تمام آینه هابی وجودتوتاریک

                                           وروح حادثه هابی حضورتومنگ است

دلم که بی تودراین روزگارتنهاماند

                                                   عجب مدار٬نه دل٬بلکه تکّه ای سنگ است

همیشه چشم به راهم مگرکه برگردی

                                                      درون خانه ی قلبم همیشه غمرنگ است

به نام عشق٬تورامی سرایم ودانم

                                                        میان ماورسیدن هزارفرسنگ است

شعاع نورتجلّی به سوی من روکن

                                                     که روح زخمی من باغروب همرنگ است

وبازبی تودراین تیه حادثه هرروز

                                                      تمام ثانیه هاباوجود٬درجنگ است

اگرنیایی وازکوی دل گذرنکنی

                                                   دلم برای همیشه اسیرنیرنگ است

                                                                                                       فرزانه ملکی

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم فروردین 1388ساعت 20:36 توسط پروشات| |

 

این اشعارازمولانا جلال الدین بلخی «بزرگ» است که خودشیفته ی شمس تبریزی بودومن

را شیفته ی خود کرد .... این اشعارازغزلیات وی گرفته شده است:

                      

                                     مرده بدم،زنده شدم،گریه بدم،خنده شدم

                              دولت عشق آمدومن دولت پاینده شدم

 

                            گفت که:«دیوانه نه ای،لایق این خانه نه ای.»

                           رفتم ودیوانه شدم،سلسله بندنده شدم

  

                           گفت که:«سرمست نه ای،روکه ازین دست نه ای.»

                           رفتم وسرمست شدم وزطرب آکنده شدم

 

                           گفت که:«توکشته نه ای،درطرب آغشته نه ای»

                           پیش رخ زنده کنش ،کشته وافکنده شدم

 

                           گفت که:«توزیرککی،مست خیالی وشکی»

                           گول شدم،هول شدم،وزهمه برکنده شدم

 

                           گفت که:«توشمع شدی،قبله ی این جمع شدی.»

                           جمع نی ام،شمع نی ام،دودپراکنده شدم

 

                           گفت که:«بابال وپری،من پروبالت ندهم.»

                           درهوس بال وپرش بی پروپرکنده شدم

 

                           چشمه ی خورشید تویی،سایه گه بید منم

                            چون که زدی برسرمن،پست وگدازنده شدم

 

                            تابش جان یافت دلم،واشد وبشکافت دلم

                            اطلس نوبافت دلم،دشمن این ژنده شدم

                   

نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم مهر 1387ساعت 22:52 توسط پروشات| |

 

خواب می دیدم که دریا تشنه بود

نوگلی درقلب صحراتشنه بود

دختری ازقافله جامانده بود

زخم های آبله جامانده بود

آه اوطوفان بپامی کردباز

آتشی پنهان بپامی کردباز

چشم هایش آسمان رامی سرود

قداورنگین کمان رامی سرود

بازدیشب خواب دریا دیده بود

یک سؤال ازآب هاپرسیده بود

«آب ها!ای آبروی مشک ها

بغض خفته درگلوی مشک ها

مهربانوی خمیده آب بود

پس چراشش ماهه اش بی تاب بود؟

راه بغض کهنه ام راواکنید

تشنگی راآب هامعناکنید»

دشت،سرخ ازدشنه های تیزبود

باغ حیدرراغم پاییزبود

باغبان ازداغ گلها زردشد

درغروبش رنگ صحرا زردشد

ظهربود،ازبسترخونین پرید

باهمان بال وپرخونین پرید

ای تو،ای تعبیرخواب هر شبم

ای سؤال بی جواب هرشبم

واژه،واژه شعرهایم خسته اند

برضریحت قفل حاجت بسته اند...... .

نوشته شده در شنبه ششم مهر 1387ساعت 22:1 توسط پروشات| |

 

شکستم:

       درناباوری    بی فریاد

تادلگیرنشود

             سکوت

جشنی به پاس میلاد دلشدگان برپاست

بامرصّع پیاله

              خون دیدگان حوّا

بایدنوشید

          باید گل افشاند

من نیز

       ازتکرارمی آیم

                   باانبوه سپیدی

                               ازسیاهی گیسوان

زنجیردستانم

          زنگوله ی گهواره ی کودکانیست

که بی اراده

         ازین موج تکرارمی گذرند!

مرا چگونه می شناسد؟

                       او...که همزادم نیست

وقانون می نگارد

زمان درمن ودورازمن است

باغربت روزهای تاول زده.

   

نوشته شده در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387ساعت 11:19 توسط پروشات| |

 

 

بیا که بنشینیم

وازدریچه ببینیم باغ راباهم

که خسته ازتنگنای کوچه باغ می گذرد

وآهوی غم را چگونه درمسیربادبه حرکت در می آورد

ببین چه باحسرت به تنهایی دلم نگاه می کند

کوله بارش سنگین است

راه تاخانه اش دور

چشم های اورا می نگرم

                                             از شکاف آسمان نیلگون

                                        باید تماشاکرد باغ را

                                         باید تماشا کرد راه را...

                                                                                              (سمانه بهاری)

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387ساعت 17:38 توسط پروشات| |

 

سرانجام روزی ٬

                          بادمارا

بردوش سواره خواهدبرد

                                     تامیقات...

دراین میعاد

           گروهی خندان

                            گروهی گریان

به تماشامی ایستند

                       هبوط خودرا

واین انبوه

            این سیل

                     مبهوت...

محصورتجلی آن راز:

                                  که درمنحنی نمودار

                                  حرف آخررا

خط پایان می زند

                          بی اغماض:

                                  هنوزبه باورخودننشسته اند!!

درگذرناگزیر...

                        این کوچه

                                   فردا دیراست!

            

 

نوشته شده در دوشنبه بیستم اسفند 1386ساعت 15:40 توسط پروشات| |

دست های من خالی ست وچشمانم خالی تر

  می گویند زمان مرا با خود برده است به پهنای سکوت یلان نینوا

    به سوی فرتوت ترین زین های حیات

      خواهی نخواهی لبریز شده ام از قدسیان

         ملکوتی که جریحه دار شدن غرور عباس را

            به چشم خویش دیدندوچون شعله ای سوختند

              وبه اعتبار خورشیدبه تابیدن که اگر نمی سوزاند : شاید می شکست

ای قرار تمام دل بی قرار"

    وای حبیب صاحب ذو الفقار"

       پاره پاره ای از تلالو خورشید

           وطفلی غنوده در پس شرم شمشیر

               واندکی ستاره ی ماه نشین" این تمام هستی زینب است

 حضرت عشق" این عشق مرابه جنون خواهد کشید                                                    

نوشته شده در دوشنبه سیزدهم اسفند 1386ساعت 18:57 توسط پروشات| |

 

ستارگان كوچك سال هاي تلخ "

كدام آفتاب شما را

اين چنين تبخيركرد

كه دستانتان را

    از دخيل چادر مادر

       رها كرديد

                           وآسمان تمام بغضش را

                             آرام گريست

                                       اينجا خيمه هاي ملتهب اندوه

                            دست برخاك مي سايند

                                        وصحراي سرخ خاطره ها

                   پيكر ستاره هاي خسته را

                            بر دوش مي كشد

                                                         و مادر،در گلوي تشنه ي اين شب

                               تمام ستاره ها را

                                                        به آغوش مي گيرد.

                                   

نوشته شده در جمعه دهم اسفند 1386ساعت 12:45 توسط پروشات| |

 

هراس

تمنا

تپيدن پرنده ي دل دررقص

نگاهي مضطرب

ازچارچوب پنجره

آرزوي عظيم تنهايي

تمناي كوري كوچه

ودرك آب....

نوشته شده در جمعه سوم اسفند 1386ساعت 12:54 توسط پروشات| |


Design By : Night Skin